ღღ یـــــــاس13 و نـــــــا نـــــــا ღღ

ღღ یـــــــاس13 و نـــــــا نـــــــا ღღ

آغاز ترانه

نمی دانم آغاز این ترانه

بر کدام گلبرگ نوشته بود

وپایانش در کجای این خاک منتظر

گم خواهد شد

فقط می دانم که من در میانه آمدم

بر خشتی خام و بی آینه

نام تو را می نویسم

تورا که می گویند بر هیچ گلبرگی آغاز نشدی

و هیچ خاکی در انتظار تو نیست

و من از تو

تنها نامت را می دانم

که در آن تکرار می شوم

و در تکرار آن

به جایی نمی رسم.

راستی رسیدن یعنی چه؟

آیا این خشت

خود آینه دار پنهان من نبود؟

نوشته شده در یکشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1386ساعت 18:58 توسط نانا و ياس 13| |

با او از زمين فاصله مي گيرم و دست در دست همسفرم،

سينه آسمان را مي شکافيم و اوج مي گيريم

و رنگ ها را همه بر روي زمين مي گذاريم و

مي رسيم تا بدان جا که زمين و آسمان و

فضاهاي پهناور همه بي رنگ است،

شسته از هر رنگي است، آن جا که ديگر زمين نيست،

همه آسمان است و آفرينش همه آبي مي زند.

آن جا که از همه رنگ ها رها شده ايم.

نوشته شده در شنبه پانزدهم اردیبهشت 1386ساعت 23:7 توسط نانا و ياس 13| |

ديوارهاي دنيا بلند است، ومن گاهي دلم را پرت مي كنم آن طرف ديوار.

مثل بچه ي بازيگوشي كه توپ كوچكش را ازسرشيطنت به خانه ي همسايه مي اندازد.

به اميد آنكه شايد درآن خانه بازشود.

گاهي دلم را پرت مي كنم آن طرف ديوار. آن طرف، حياط خانه ي خداست.

وآن وقت هي درميزنم، درميزنم، درميزنم،

ومي گويم: «دلم افتاده توي حياط شما، مي شود دلم را پس بدهيد...»

كسي جوابم را نمي دهد، كسي دررا برايم باز نمي كند.

اما هميشه، دستي، دلم رامي اندازد اين طرف ديوار.

همين. ومن اين بازي را دوست دارم.

ومن آنقدراين بازي را ادامه ميدهم تا خسته شود وديگردلم را پس ندهد.

تا آن دررا بازكنند وبگويند: بيا خودت دلت را بردارو برو.

آن وقت من ميروم وديگربرنميگردم

نوشته شده در دوشنبه سوم اردیبهشت 1386ساعت 22:27 توسط نانا و ياس 13| |